Ik ben een creatieve denker, een optimist. Iemand die niet gelooft in geluk nastreven, maar wel in geluk persoonlijk definiëren én creëren. Eén van de onderzoekers waar ik veel van heb gelezen en geleerd is de legendarische Hongaarse psycholoog Mihaly Csikszentmihalyi. Hij bedacht het concept ‘flow’ waar ik later een thesis over schreef. De online groepspraktijk De FlowFabriek die ik oprichtte in mei 2019 (nu Get Flow) heeft naar naam te danken aan het feit dat het concept me bleef intrigeren.
Csikszentmihalyi deed voornamelijk onderzoek naar ‘happiness’ en ‘creativity’ en Martin Seligman, de president van de APA (American Psychological Association) beschreef hem als de grondlegger van de positieve psychologie. Hij bedacht samen met Csikszentmihalyi deze definitie:
Positive psychology is the scientific study of what makes life most worth living, focusing on both individual and societal well-being.
En zonder dat ik er bewust voor gekozen heb, werd dat ook mijn focus, al kwam die er ironisch genoeg vooral door een groot verlies en verdriet.
Als het noodlot toeslaat
Op een dag kreeg ik telefoon van mijn moeder. Dat ik even moest gaan zitten. Ik bleef staan. Zo ben ik wel. Een tikkeltje koppig. We belden toen ook nog niet met camera, dus niemand zag mijn stil verzet. Mijn koppigheid vervloog echter meteen bij de boodschap die ik kreeg: mijn broer was verdwenen. Ik ging zitten.
Ik herinner me nog elk detail van dat moment. Waar ik was, hoe mijn omgeving eruit zag, wat ik die dag gedaan had en wat ik vervolgens deed. Ik weet ook nog hoe mijn ‘thinking brain‘ met allerlei redenen af kwam om mijn ‘feeling brain‘ te overtuigen. Er zou een verklaring zijn. Hij kwam wel weer boven water. Mijn ‘feeling brain‘ wist echter meteen hoe laat het was. Er was iets grondig mis en het zou niet zomaar goed komen.
Die dag veranderde alles. Er kwam een voor en een na. Maar het zorgde er ook voor dat ik wat later (na enkele maanden in een waas te leven en alles een beetje on hold te zetten), bewust hele andere keuzes ging maken. Later kon ik zien dat het overleven was dat ik deed, maar het paste ook perfect in het verhaal van de positieve psychologie. Het verdwijnen van mijn broer had me iets getoond: ‘what made life worth living‘. Ik vertrok op de reis die mijn leven 180° zou veranderen en mijn broer wees de weg.
De Ticklist van de Zekerheid
Voor die dag die alles veranderde, vrees ik dat ik een beetje in slaap gesust was door de ‘Ticklist van de Zekerheid‘. Ik had de job die ik super graag deed, maar weinig toekomstwaarde had, ingeruild voor een job waar ik anciënniteit als een medaille kon dragen, werkte naar mijn diploma, serieus genomen werd en die me hielp een lening bij de bank te krijgen om een arbeidershuisje te kopen net buiten de stad omdat dat nog betaalbaar was.
In onze maatschappij zit de foute premisse dat geluk aan het einde van de regenboog ligt of anders gezegd aan het einde van de ‘Ticklist van de Zekerheid‘. Je moet iets studeren waarmee je goed kan verdienen op de arbeidsmarkt. Een job die goed staat op je cv. Anciënniteit sparen zoals stickers bij Albert Hein. Je moet een huis kopen, want huren is weggesmeten geld. Of als je dan toch huurt, zorg dan dat het in een goede buurt is, niet te ver van je werk en misschien van een school voor je kinderen later. Je volgende taak is namelijk het vinden van de juiste partner voor jou. De ideale schoonzoon of dochter, waar je vervolgens 2,5 kinderen mee krijgt. Die zijn al in een school ingeschreven voor ze goed en wel geboren zijn, zodat ook meteen voor hen die ticklist kan starten.
Of ik gelukkig was? Niet echt. Maar ook niet ongelukkig. Al merkte ik wel dat mijn energielevels op een trage maar gestage manier de diepte in gedoken waren. Als een cliënt afbelde was ik content. Als een vriendin afbelde, nestelde ik me tevreden met een afhaalmaaltijd voor tv. Opstaan en naar het werk fietsen ging steeds minder vlot. De dagen leken langer te duren en mijn enthousiasme en nieuwe ideeën waar ik doorgaans steeds om bekend stond, leken een beetje op een tuinslang die je open draait terwijl de kraan nog toe is en waar net nog een klein beetje water uit sputtert en sijpelt.
Er waren al kleine scheurtjes in mijn ticklist verschenen voor het noodlot toesloeg. Zo had ik mijn arbeiderswoning met tuin buiten de stad ingeruild voor een appartement in de stad met een dakterras. Na drie jaar moest ik toegeven dat ik amper in die tuin zat, dat het huis helemaal niet bij mij paste en dat de extra 15 min richting stad fietsen altijd net dat beetje teveel waren.
Ik had ook beseft dat mijn TV geen goede invloed op mij had en eigenlijk gewoon zorgde voor een soort permanent uitstelgedrag. Dus die heb ik buiten gesmeten. Enkele grote dromen kwamen af en toe weer piepen maar werden steevast meteen weer verbannen.
Impulsieve stappen
Na het telefoontje van mijn moeder volgde moeilijke maanden met zelf op zoek gaan, politie, journalisten, veel verdriet en vooral vragen. Veel vragen. Ik probeerde alle balletjes in de lucht te houden, er te zijn voor mijn ouders en mijn zus, maar je kan maar wat je kan en na een tijd voelde ik me nog een schim van mezelf. Een burn-out loerde om de hoek.
Ik ben ook even thuis geweest, maar gezien de omstandigheden hielp dat niet altijd. Het beroep van psycholoog is een mooi beroep, maar ook hard wanneer je zelf diep zit. Want anderen helpen als je zelf enkel probeert niet kopje onder te gaan is niet evident. Langs de andere kant was het ook niet makkelijk om thuis te zitten met al die vragen en dat verdriet.
Met het verliezen van mijn broer van de ene op de andere dag, is er wel iets geklikt bij mij. Het leven kon te plots voorbij zijn om zomaar braaf in de rij te lopen en te doen wat van je verwacht wordt. Dromen moet je niet uitstellen en ver weg duwen, want je leeft enkel nu. Van kinds af wilde ik reizen en de wereld zien en dat zaadje begon te groeien…
Op een dag ben ik nogal impulsief een connections shop binnen gewandeld en ben ik vragen beginnen stellen over enkele tickets en wereldreizen en gecombineerde tickets enz. Ik wandelde buiten met flipflops die symbool stonden voor een belofte aan mezelf. Ik zou gaan reizen. Voor enkele maanden er echt tussenuit en niet gewoon thuis zitten en me schuldig voelen.
Ik stapte naar mijn baas en vertelde hem met een klein hartje wat ik wilde doen. Drie maanden loopbaanonderbreking. Hij vroeg me waarom ik niet meteen voor een jaar ging? Het zou mij goed doen. Damn! De had ik niet zien komen en het maakte alles zoveel makkelijker, want ik wilde eigenlijk ook langer, alleen durfde de pleaser in mij dat niet vragen. In mijn hoofd was dat geen optie. Wat met mijn ouders? Mijn zus? Mijn neefje en nichtjes en petekindjes? Mijn vrienden? Mijn appartement? Mijn job?
Alvast één van de vele bedenkingen in mijn hoofd werd meteen uitgekrast. Ik zou mijn job ook behouden, dus ik kon altijd terugkomen. Alle andere praktische uitdagingen die eerst onmogelijk (of alleszons een MEGA berg leken), verdwenen als sneeuw voor de zon en voor ik het goed en wel besefte had ik de eerste maanden van mijn trip en een farewell party gepland.
De paradox van het leven
Geluk en verdriet, verlies en pijn liggen dicht bij elkaar. Heel erg dicht. Er is geen verdriet als je niemand graag ziet. Je kan niets verliezen dat van tel is als je niets hebt dat belangrijk of waardevol is voor jou. Iets kan enkel pijn doen als het gevoelig is, als er emoties aanhangen. Het ene kan niet zonder het andere.
Verdriet en pijn zorgde ervoor dat ik resoluut koos voor het leven en mijn geluk. In mijn hoofd leef ik voor twee nu. Heel wat beslissingen neem ik na een gesprek met mijn broer. In mijn hoofd. Ik voel precies wat hij zou zeggen of denken en dat helpt. Vooral bij het nemen van grote en spannende beslissingen. Zoals op een dag op het vliegtuig stappen op mijn eentje voor een trip van een jaar. Of zoals verhuizen naar de andere kant van de wereld. Of een huis kopen aan die andere kant van de wereld.
Wat maakt het leven de moeite? De mensen en verbindingen rondom jou. De moedige beslissingen die je neemt. Leven op het scherpst van de snee en ver van het uitgestippelde pad dat er ligt voor jou. Jezelf écht leren kennen en dat pad uitstippelen is een avontuur op zich. Niet altijd evident, soms ronduit beangstigend, maar oh zo fulfilling.
En jij? Wie ben jij? Waar gaat jouw pad heen?
Wil jij op zoek naar jouw pad, maar geen idee waar te beginnen?
Een groot verlies is gelukkig niet nodig om jezelf richting te geven. Ik help je graag op weg om stap voor stap jezelf beter te leren kennen en het juiste pad voor jou uit te stippelen. Boek je gratis kennismakingsgesprek en we kijken samen verder!
